انجام بدهند پيش خدا مأجور و اهل بهشتاند و نيز ميفهماند كه اديان و پيامبران همه طريقاند و آنچه موضوعيّت دارد فقط ايمان و عمل است . و اهل ايمان و نيكوكاران اهل همهء اديان در بهشتاند . 2 - * ( وَقالُوا لَنْ تَمَسَّنَا النَّارُ إِلَّا أَيَّاماً مَعْدُودَةً قُلْ أَتَّخَذْتُمْ عِنْدَ الله عَهْداً فَلَنْ يُخْلِفَ الله عَهْدَه أَمْ تَقُولُونَ عَلَى الله ما لا تَعْلَمُونَ بَلى مَنْ كَسَبَ سَيِّئَةً وَأَحاطَتْ بِه خَطِيئَتُه فَأُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ . وَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحاتِ أُولئِكَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيها خالِدُونَ ) * بقره : 80 - 82 . در اين آيات پس از ردّ قول يهود كه بيهوده به خود مزيّت قائل شده ميگفتند عذاب جز اندكى بما نخواهد رسيد ، بطور مطلق ميفرمايد هر كه گناهكار و غرق در گناه باشد اهل عذاب و هر كه اهل ايمان و عمل باشد اهل بهشت است و « سيِّئة » ظاهرا براى نوعيّت است و كلمهء * ( أَحاطَتْ بِه خَطِيئَتُه ) * آن را تفسير مىكند يعنى سَيِّئِه ايكه او را احاطه كند و او در آن غرق شود و ديگر محلى براى ورود ايمان نماند . پس ملاك بهشت ايمان و عمل و ملاك دوزخ سيئهء آنچنانى است . 2 - * ( وَقالُوا لَنْ يَدْخُلَ الْجَنَّةَ إِلَّا مَنْ كانَ هُوداً أَوْ نَصارى تِلْكَ أَمانِيُّهُمْ قُلْ هاتُوا بُرْهانَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ . بَلى مَنْ أَسْلَمَ وَجْهَه لِلَّه وَهُوَ مُحْسِنٌ فَلَه أَجْرُه عِنْدَ رَبِّه وَلا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلا هُمْ يَحْزَنُونَ ) * بقره : 111 - 112 . اين دو آيه نيز مانند آيات قبل است ابتدا ادعاى يهود و نصارى را كه هر يك مدّعى اهل بهشت بودن است ردّ مىكند و ميگويد : اين صرف آرزوى بىجاست و اگر دليلى داريد بياوريد آنوقت بطور عموم ميفرمايد : بلى هر كه توجّه خويش را به خدا تسليم كند و رو به خدا آورد و نيكوكار باشد پاداش او پيش خداست و چنين مردم نه ترسى بر آنها هست و نه محزون ميشوند عموميّت آيه و شمول آن محتاج ببيان نيست .